Een leven vol herinneringen, liefde en inzet
Ik ben Aad, geboren in 1952 in Naaldwijk. Daar heb ik tot juni 1977 gewoond, met fijne jeugdherinneringen en een hechte omgeving. Daarna ben ik verhuisd naar Tilburg en omstreken, waar een nieuw hoofdstuk begon.
In december 1979 ben ik getrouwd met Gerda Brekelmans. Samen kregen we twee prachtige kinderen: Saskia en Jeroen. In december 1990 gingen we uit elkaar, ieder onze eigen weg.
Op 1 april 1995 kwam Ria van Son in mijn leven – een bijzondere vrouw die al snel een vaste plek in mijn hart kreeg. In oktober 1997 gingen we samenwonen in Oisterwijk, een schitterend stadje dat niet voor niets bekendstaat als “De parel in het groen”. Omgeven door bossen en vennen, met Tilburg dichtbij en ’s-Hertogenbosch op slechts 20 kilometer, voelde het al snel als thuis.
We vormden een warm samengesteld gezin met Ria’s kinderen Bennie, Corianne en Lindy, en mijn zoon Jeroen. Saskia koos ervoor bij haar moeder te wonen. Ons huis in Oisterwijk was een levendig, liefdevol nest vol verhalen, verschillen en verbondenheid.
In 2020 kenden Ria en ik elkaar 25 jaar. Een mijlpaal die we met trots bereikten, maar die helaas overschaduwd werd door verdriet. Op 19 december 2020 is Ria overleden aan de gevolgen van corona. Ze werkte in de zorg bij Thebe | De Vloet en zette zich met hart en ziel in voor anderen. Haar verlies laat een groot gemis achter.
Zelf heb ik 40 jaar met plezier gewerkt bij PTT/KPN. Op 1 september 2009 ben ik met vervroegd pensioen gegaan, om samen met Ria meer tijd voor het leven te hebben. Helaas kwam dat gezamenlijke genieten te vroeg ten einde.
Onze kinderen zijn inmiddels allemaal volwassen en staan stevig op eigen benen. Ik ben een trotse opa van twee jongens: Noah, mijn stiefkleinzoon die op 20 oktober 2008 werd geboren, en Jayro, mijn kleinzoon, geboren op 20 juli 2016.
Tegenwoordig geniet ik van mijn pensioen, al is dat nu alleen. Toch blijf ik actief en betrokken. Ik doe vrijwilligerswerk bij verschillende organisaties, iets wat me voldoening en structuur geeft – én het gevoel dat ik nog steeds iets kan betekenen voor anderen.